Enschede, zaterdag 25 april 2026
Wat voor velen als een prachtig zonnig en rustig Koningsdagweekend begon, zo vroeg moesten de speelsters en staf van VR1 aantreden: met om 08:15 uur aanwezig, herleefden haast vervlogen tijden van de F-jes. Op het programma stond namelijk de halve finale in het KNVB Bekertoernooi van groep 3 Regio Oost en ‘uiteraard’ lootten wij weer ‘uit’. Met het nodige lobbywerk kon het aanvangstijdstip gelukkig nog een uur worden verlaat naar aanvang 11:00 uur.
En dat ‘regio’ moet je vrij ruim nemen, want we moesten naar voormalig landgoed Drienerlo, tegenwoordig thuisbasis van de Technische Universiteit Twente in Enschede. Met in de verte uitzicht op de Grolsch Veste van FC Twente, was dit natuurlijk een geweldige accommodatie voor deze kraker. De sportieve dames van vv Drienerlo, een typische studentenvoetbalvereniging, hadden een sterk trackrecord in het bekertoernooi en in de competitie draaien ze net als SVHA mee in de top 5.
Op het nog voorjaarsfrisse maar zonovergoten strakke kunstgrasveld werd de bekende warming-up afgewerkt. Hoewel we de toss verloren, konden we gelukkig kant kiezen: altijd eerst tégen de zon inspelen, zodat je in de tweede helft ‘de elementen’ in je voordeel hebt.
Het werd meteen duidelijk: vv Drienerlo gaf vol gas, daar moesten we serieus aan wennen, met counterachtige lange passes naar de rechtsvoor, scherp op net geen buitenspel spelen en dan vól op onze goalie Lotte Buis af. Na een ietwat ongelukkige te korte terugspeelbal, schoot de spits van Drienerlo op de lat: dáár kwamen we supergoed weg – voordeel : iedereen was meteen goed wakker!
Maar de ‘diesel’ van SVHA begon warm te draaien en we creëerden steeds meer kansen. Conform de stafinstructie kregen we beter grip op de wedstrijd en konden we ons éigen spel spelen: balbezit, driehoekjes met de korte kaats, bal in de voet en opbouwen over de breedte en dan de diepte zoeken. Er kwamen steeds meer schoten op doel en onder bezielende leiding van onze captain Veerle Schreuders, doorzag onze verdediging het ‘trucje’ van vv Drienerlo steeds meer en vooral beter.
Na een paar wissels te hebben doorgevoerd, was het in de 42e minuut zover: na zeker 2-3 serieuze kansen te hebben gemist, gaf Lisanne den Hartog een geweldige pass op Julie Hermans en zeer stijlvol zo zij dat kan, prikte ze hem prachtig binnen: 0-1! Eindelijk en het voelde als een soort opluchting, zeker als je zo de rust in kunt.
Rust
Op aangeven van de teamstaf werd het recept voor de rust letterlijk genomen: warme thee, mueslireep, boterham of banaan en ook medjoul dadels mét roomboter vonden weer gretig aftrek. Zeker zo belangrijk was de duidelijke instructieboodschap van trainer Daan van Ooijen: dames, de flow is er, de grip op het spel ook en ja, we staan voor, maar houd dit vast en in de eerste 10-15 minuten móeten we het afmaken! En bewust nog even geen wissels, want het systeem draaide té goed, je voelde dat hier meer in zat.
En dat bleek, want door een waanzinnig sterke slidinginterceptie van Noor Latta op eigen helft, kwam de bal práchtig bij linksvoor Lisanne den Hartog terecht en die passte weer uiterst secuur op spits Julie Hermans: de goalie was kansloos en boem 0-2!
Nog geen drie minuten later: nu een pass van de sterke en immer hard werkende Ellen Wiggelman nogmaals op Julie Hermans en die met tikte buitenkant rechts een officieuze hattrick binnen: 0-3! Of te wel een heerlijk comfortabele voorsprong en al valkuilend denk je misschien: pot in de tas en mission accomplished, maar zo voelde het niet! En dat bleek…
De rappe dames van Drienerlo dachten: ‘maar dit gaat ons thuis niet gebeuren’. Ze grepen min of meer de flow die wij tot aan de drie doelpunten hadden. Ze zetten vol aan en aangevoerd door de met voertaal Engels haast in Simeone-stijl (de flamboyante trainer/coach van Atletico Madrid – red.) continue sturende coach van Drienerlo, creëerden ze meer en meer kansen. Na een goed uitgespeelde kans tikten ze de 1-3 binnen.
In de 68e minuut: éigenlijk geen overtreding, maar wel beloond met een vrije trap net een stukje voor de middencirkel op onze helft. Eerlijk is eerlijk: zéér goed genomen, goed onrust gezaaid in de 16 en doelgebied en de bal zeilt zo de kruising in: 2-3! Tja, de studentes roken met deze aansluitingstreffer het figuurlijke ‘bloed’ van minimaal gelijkspel. Ze bleven gevaarlijk, we gaven zeker 2-3 corners weg dan wel werden die afgedwongen door Drienerlo. Wat een spanning in de wedstrijd!
Maar ook wij dachten: ‘hó, dit laten we ons niet afpakken dit laatste kwartier’. Een prachtige uitbraak van Lisanne den Hartog trof precies de paal: nét geen doelpunt. Maak je die, dan ben je koopman.
Onder toeziend en goedkeurend oog van voorzitter Ralph Tillmann, die ook speciaal voor deze wedstrijd naar Enschede was afgereisd, sleepten we uiteindelijk de wedstrijd richting eindsignaal. En na nog wat tactische wissels aan onze kant, om ook wat tijd te winnen, floot de op een paar punten na verder okay en sportief fluitende scheids de sportieve en vooral zéér spannende wedstrijd na ruim 93 speelminuten af: 2-3 winst voor SVHA!
De ontlading was groots, heel groots, onder alle speelsters én staf. Uiteraard werd er weer meer dan uitbundig gejuicht en gebruld voor de goal – onderstaande foto spreekt voor zich😁.
Nogmaals veel dank weer aan de zeer trouwe en aanwezige fans en nu op naar de finale!
Tegenstander is dan NEC VR1 – weliswaar uiteraard de amateurtak van deze Nijmeegse vereniging, maar zou het lot van hun professionele mannelijke collega’s in bekerfinales ons dit keer ook welgevallig zijn? Op zaterdag 30 mei a.s. volgt het antwoord op deze voetbalhypothese…!